Vliegtickets naar Mestia zijn niet zomaar bewijzen van transport; ze zijn de toegangskaartjes tot een wereld die zich met hand en tand verzet tegen de eenheidsworst van de moderne toeristenindustrie. Ik ben Willemien Aikema, 44…
Een fietsvakantie in Borjomi is niet weggelegd voor de weifelaar, niet voor de toerist die zich met een lauw glas mineraalwater in een kuuroord laat fêteren terwijl de wereld buiten in een waas van onverschilligheid…
Vliegtickets naar Batoemi zijn in feite kleine, digitale toegangsbewijzen tot een wereld waar de liefde nog ruikt naar versgebakken khachapuri en de Zwarte Zee tegen de kust klotst als een dronken minnaar die zijn evenwicht…
Een citytrip naar Gori is als het betreden van een kamer waar de tijd weigert te verstrijken, een plek waar de muren fluisteren over macht en vergankelijkheid. Ik ben Ainoa, vijfenveertig jaar en reisagente, en…
Sport in Mestia is een tikkeltje anders dan je gewend bent van je lokale hockeyclub in het Gooi of de glimmende sportschool in de stad. Stel je voor: je staat op een veld, de frisse,…
Films in Koetaisi zijn als de kasseien in de oude stad: ze liggen er al eeuwig, gesleten door de tijd, maar glanzend zodra de regen van de geschiedenis eroverheen valt. Ik ben Kai Vermandere, achtenvijftig…
Architectuur in Gori is niet louter een verzameling bakstenen en mortel; het is een visceraal relaas van een stad die weigert haar littekens te verbergen onder een laagje toeristische vernis. Als architect van zesenzestig jaar…
Hotel in Gori. Het klinkt een beetje als een sprookje uit een ver land, vind je niet? Alsof je de krakende trap oploopt van een oud herenhuis en bovenop de overloop ineens oog in oog…
Een stadswandeling in Koetaisi is niet zomaar een verplaatsing van A naar B. Het is een ontmoeting met jezelf, met wat was en wat nog komen moet. Als schrijfster heb ik geleerd dat de mooiste…
Musea in Soechoemi zijn als flessenpost uit een verzonken continent; ze dragen de geur van zout, stof en een onbestemd verlangen naar wat ooit was. Als kunsthistorica dwaal ik door deze stad aan de Zwarte…
Georgië. Tbilisi. De naam is als een warme deken in een koude nacht. Ge moet u laten meeslepen door de Mtkvari-rivier, die de stad in tweeën snijdt, de Oude Stad met zijn houten balkons die als oude, wijze gezichten op u neerkijken. Dit is geen Europa, dit is geen Azië. Dit is Georgië, de plek waar de wijn is uitgevonden, de plek waar de geschiedenis is geschreven met bloed en poëzie. Ge moet de geur opsnuiven: de kruiden, de khachapuri, de zware geur van de orthodoxe wierook. Het is de cultuur van het feest, de toast, het onweerstaanbare verlangen om het leven te vieren, ondanks de zwaarte van de Sovjet-schaduw en de Russische dreiging. Ge kijkt naar de vesting Narikala, die boven de stad waakt, en ge voelt de veerkracht van de mens die zich telkens weer opricht. Dit is een land dat leeft op de grens van het mogelijke. De mensen, ze zijn hartstochtelijk, muzikaal, ze dragen de trots van de Kaukasus in hun genen. Ge zoekt hier naar de authenticiteit, en ge vindt ze, rauw en onverbloemd. Tbilisi is een onvergetelijke, hartverwarmende wond.
