Een weekend naar Nice is als een glas gekoelde rosé op een lome middag; het sprankelt, het verfrist en het laat je onvermijdelijk verlangen naar meer. Ik ben Ainoa, reisagente van vierenveertig, en ik heb…
Een wandeling in Avignon is geen simpele verplaatsing van A naar B; het is een overgave aan een algoritme van kasseien, pauselijke geschiedenis en de onverbiddelijke zon van de Provence. Ik ben Winnie, vijfenvijftig inmiddels,…
Theaters in Toulouse zijn geen statische gebouwen; het zijn pulserende organismen, lichamen die ademen in het roze licht van de ondergaande zon die de bakstenen doet bloeden en gloeien. Als theatermedewerkster van veertig heb ik…
Wanneer de zon als een gloeiende discus in de azuurblauwe schoot van de Middellandse Zee zinkt, ontwaakt in de straten van de oudste stad van Frankrijk een mythisch raderwerk van geuren en smaken. Restaurants in…
Fietstochten in Cannes zijn als het behoedzaam ontrafelen van een kostbare zijden sjaal; elke omwenteling van het wiel onthult een nieuwe textuur, een onverwachte glans van het verleden die zich naadloos mengt met de zinderende,…
Musea in Cannes. Je hoort de naam en denkt aan de rode loper, aan de flitslichten die als nerveuze sterren over de Croisette dansen, maar eronder, diep onder die laag van celluloid en parfum, klopt…
Musea in Straatsburg. Men neme deze woorden in de mond als een overrijpe druif uit de nabijgelegen Elzas, barstensvol sap en geschiedenis. Ik ben Maite, drieëndertig zomers jong, kunsthistorica van beroep en een onverbeterlijke zwerfster…
Restaurants in Avignon bezoeken is als het openslaan van een lijvig, oud boek waarin de letters plotseling veranderen in geurige dampen van knoflook, tijm en rode wijn. Als bourgondisch levensgenieter van achtenveertig jaar heb ik…
Vliegtickets naar Parijs zijn als de eerste maten van een symfonie van Bach; ze beloven een structuur die zowel troostrijk als opwindend is. Als Willemien Aikema, een vrouw die haar hart heeft verpand aan de…
Films in Cannes zijn geen toevalstreffer van de geschiedenis, maar de ziel van de stad zelf, een permanent celluloid decor dat pas echt tot leven komt wanneer je door de zoeker van je eigen verbeelding…
Frankrijk. De naam is als een kreet van passie, de echo van de Revolutie die het continent heeft doen beven. Parijs. De stad die zichzelf als de navel van de wereld beschouwt. En dat is de uitdaging, hè. Ge moet door de rijen toeristen heen kijken, door de schijn van de perfectie, naar de ziel van de plek. De Seine, die als een geduldige adem door de stad stroomt, heeft de geschiedenis zien passeren. De architectuur: strak, klassiek, de belichaming van de Ratio. Maar ge moet de verborgen verhalen zoeken. De geur van de metro, de zware, aardse geur van de bistro’s, de onverwachte, ruwe blik in de ogen van de Parijzenaar. En dan de Provence, het Zuiden, waar de zon de huid verwarmt en de tijd vertraagt. Frankrijk is het land van de contradicties. De grandeur en de misère. De elegantie en de onverschilligheid. Ge zoekt hier naar de vrijheid, de égalité, de fraternité, en ge vindt de mens in zijn naakte, onverbloemde staat. Het is een plek om te leren dat de schoonheid van de mens schuilt in zijn vermogen tot het Grote Gebaar en de kleine, menselijke fout.