Vliegtickets naar Mestia zijn niet zomaar bewijzen van transport; ze zijn de toegangskaartjes tot een wereld die zich met hand en tand verzet tegen de eenheidsworst van de moderne toeristenindustrie. Ik ben Willemien Aikema, 44…
Een fietsvakantie in Borjomi is niet weggelegd voor de weifelaar, niet voor de toerist die zich met een lauw glas mineraalwater in een kuuroord laat fêteren terwijl de wereld buiten in een waas van onverschilligheid…
Restaurants in Tiraspol zijn niet zomaar eetgelegenheden; het zijn tijdcapsules die je meenemen naar een wereld die we in het westen allang zijn vergeten, maar die in Transnistrië met een bijna hartstochtelijke overgave wordt gekoesterd.…
Films in Nachitsjevan zijn als de regio zelf: een tikkeltje geïsoleerd, onmogelijk dramatisch en doorspekt met een schoonheid die je alleen begrijpt als je bereid bent de logica van de buitenwereld volledig los te laten.…
Vliegtickets naar Batoemi zijn in feite kleine, digitale toegangsbewijzen tot een wereld waar de liefde nog ruikt naar versgebakken khachapuri en de Zwarte Zee tegen de kust klotst als een dronken minnaar die zijn evenwicht…
Fietsen in Sumqayit is een bezigheid voor de dapperen, de intellectuelen en degenen die een lichte afwijking hebben in hun gevoel voor logica. Ik ben Freddy Saint-Gilet, zesenveertig jaar jong, procesmanager van beroep – dus…
Een citytrip naar Gori is als het betreden van een kamer waar de tijd weigert te verstrijken, een plek waar de muren fluisteren over macht en vergankelijkheid. Ik ben Ainoa, vijfenveertig jaar en reisagente, en…
Restaurants in Ganja vormen een gastronomisch tableau dat zich langzaam aan je openbaart, als een zware zijden sluier die wordt weggehaald van een antiek en kostbaar tableau. Ik ben Hanneke La Haine, achtenveertig jaar inmiddels,…
Sport in Mestia is een tikkeltje anders dan je gewend bent van je lokale hockeyclub in het Gooi of de glimmende sportschool in de stad. Stel je voor: je staat op een veld, de frisse,…
Hiking in Lankaran is als het openbreken van een overrijpe granaatappel; een explosie van dieprode kleuren, zoetgevooisde herinneringen en onverwachte diepte onder een schijnbaar onverstoorbare schil. Ik sta hier, met mijn voeten in het fluweelzachte,…
Oost-Europa. De naam klinkt als beton en zwaarmoedigheid, nietwaar? En dat is de cliché. Maar ge moet de nieuwe energie zien. Chisinau, Tbilisi, Bakoe. Steden die met een zekere agressiviteit de toekomst omarmen. De Sovjet-architectuur, ja, die zware, logge blokken. Maar daaronder, de jeugd, de drive, de onwil om nog langer te wachten. Dat is de essentie. Het is de triomf van de wil over de geschiedenis. Ge zoekt hier niet naar de perfectie van het Westen, ge zoekt naar de ruwheid, het onverbloemde, het onverwachte. De mensen, ze zijn direct, ze zijn temperamentvol, ze dragen de littekens van het verleden, maar ze kijken vooruit. Ge moet de rakija drinken, u laten meeslepen door de chaos. Want hier is het leven nog echt. Ge voelt de zwaarte en de lichtheid tegelijk. Oost-Europa is een gedicht over de herrijzenis. Een plek waar de geschiedenis de mens niet heeft verslagen. Waar Azië lonkt. En dat is de schoonheid van de strijd.